Birçelik Demir Doğrama’nın genel sorumlusu.

Hasan Birge, Bursa’da PTT memuru olan babasının kararıyla özel bir demir doğrama atölyesinde çırak olarak işe başladı. Daha sonra kendisini geliştiren Birge, 1977 yılında yanına ağabeyi Salim Birge’yi de alarak bir atölye kurdu. 1980 yılında atölyeyi Tahtaköprü’ye taşıyan Birge kardeşler, 1981 yılında ise Domaniç’e taşındılar.

Birge kardeşlerin büyüğü olan Salim Birge de işe kardeşi Hasan Birge’nin yanında çırak olarak başlamış. Daha sonra ise meslek olarak kendisine meyve kasacılığını seçmiş.

“Plastik kasalar işimizi bozdu” diyor Salim Usta.
“Kimsenin sağlığı düşündüğü yok. ‘Ucuz’ diye bir ara herkes plastik kasalara yöneldi. Ancak aldığımız duyumlara göre yakında meyvecilikte plastik kasa kullanımı yasaklanacakmış. O zaman yine eskisi gibi kasa işini büyütürüz” diye düşünüyor.

Birçelik Demir Doğrama ekibi 5 kişiden oluşuyor. Hasan Birge demir ve sera işleriyle ilgilenirken, Salim Birge ağırlıklı olarak meyve kasası üzerinde çalışıyor. Ayrıca Salim Yüksel, Tevfik Yıldız ve Kazım Öztürk de çekirdek ekipte görev alıyorlar.

Ekibin en yoğun işi sera üzerine. Hasan Birge, imal edilen seraların yüzde 70’inin il dışına yapıldığını söylüyor. Ayrıca Konya’daki çeşitli meyve-sebze hallerine yılda 40 bin adet meyve kasası yapan Birge kardeşler, yoğun sezonda ekiplerini 15 kişiye kadar çıkarıyorlar.

Domaniç’te demirci olmadığı için ilçeye Tahtaköprü’den gelen Birge kardeşler, 27 yıldır Domaniç’te faaliyet gösteriyor.

Çelik çatı, demir kapı ve çerçeve, balkon demirleri, merdiven korkulukları, çadır demirleri gibi akla gelen birçok alanda demiri işleyebilen ekipten, “Sarı” lakaplı Salim Yüksel şöyle konuşuyor:

“Demirle yapılacaksa yapamayacağım iş yoktur.”

Sarı Salim, “İmkân versinler otomobil şasesi bile yaparım” derken, aslında egzoz imalatıyla da kendisini ispatlamış durumda. Çekirdek ekipte görev alan Tevfik Yıldız ve Kazım Öztürk’ün de geri kalır yanları yok. Son olarak Uşak’ta özel bir yatırımcıya sera işi yapan ustalara iş yetmiyor.

Beğenmedikleri tek şey ise işyeri yönetiminin düzensizliği. Düzenli ve prensipli bir çalışmayla kısa zamanda büyümenin işten bile olmadığını söylüyorlar.

Domaniç’in kasaları meşhurmuş

Yıllar önce meyve kasası işini keşfeden Birge kardeşlerin en büyük sıkıntısı, bu işi yapan kişi sayısının az olması.

Özellikle Antalya bölgesinde Domaniç ormanlarından üretilen meyve kasaları daha dayanıklı olduğu için çok tercih ediliyormuş. Ancak bu işe Domaniçliler fazla ilgi göstermediğinden ve birkaç kişiyle müşteriye yeterince mal üretilemediğinden çeşitli sıkıntılar yaşanıyormuş.

Kasa işiyle uğraşan Salim Usta’ya göre; Domaniç’te bu işi yapan kişi sayısı fazla olsa, memleketin birçok meyve ve sebze halini ele geçirmek işten bile değil.

Mustafa YİĞİT - Domaniçli Habibe, kahraman bir Cumhuriyet kadınıdır. Millî Mücadele yıllarında Yunan ordusuna karşı koymak için Domaniç Dağları’nda toplanan Türk birliğine biricik oğlunu teslim etmiştir. Ancak oğlu, bilmeden Yunan ordusuna yol gösterince, vatan uğruna öz evladını tek kurşunla öldüren bir anne olarak hafızalara kazınmıştır.

ŞÜKÛFE NİHAL’İN KALEMİNDEN DOMANİÇLİ HABİBE

Cumhuriyet döneminin ilk kadın yazarlarından, şair ve araştırmacı kimliğiyle tanınan Şükûfe Nihal’in 1946 yılında yayımlanan Domaniç Dağlarının Yolcusu adlı eserinde yer alan bu hikâye özetle şu şekildedir:

İstanbul’da yaşayan Şükûfe Nihal, Domaniç’te görev yapan bir arkadaşından bu olayı dinler ve derinden etkilenir. Bunun üzerine olayın geçtiği toprakları görmek için yola çıkar. Vapurla Mudanya’ya, oradan Bursa’ya gelir. Bursa’dan İnegöl’e “kaptıkaçtı” olarak bilinen araçlarla yaklaşık üç buçuk saatte ulaşır. Ancak İnegöl’den Domaniç’e gitmek için yaylı araba ile yaklaşık 10 saat süren zorlu ve tehlikeli bir yolculuk yapmak zorunda kalır. 84 sayfalık kitap, bu yolculukla başlar.

MİLLÎ MÜCADELE’DE DOMANİÇ DAĞLARI

Domaniç’in köylerinden birinde yaşayan Habibe, eşini savaşta kaybettikten sonra bir oğlu ile genç yaşta dul kalır. Oğlunu, babası gibi asker olacak şekilde yetiştirir. Bu sırada Yunan ordusu, İnegöl üzerinden Domaniç Dağları’nı aşarak Afyon’a ilerlemeyi planlamaktadır. Durumu haber alan Türk birlikleri, kısıtlı imkânlara rağmen dağ yolunda savunma hazırlığı yapar. Habibe’nin oğlu da bu birliğe katılır.

BİR ANNE VE VATAN ARASINDAKİ EN AĞIR KARAR

Ancak Yunan ordusu adına çalışan bir ajan onbaşının yönlendirmesiyle, farkında olmadan düşmana yol gösterir. Oğlunun bu durumu öğrenen Habibe, tüfeğini alır, atına binerek Domaniç Dağları’nda konuşlanan Türk birliğine gider. Oğlunu bulur ve vatan uğruna tek kurşunla öldürerek geri döner.

KAYBOLAN FİLM VE UNUTULAN BİR ESER

Bu hikâye, 1946 yılında sinemaya da uyarlanır. Senaryosunu Şükûfe Nihal, Başar ve Necdet Saner’in yazdığı, Şakir Sırmalı’nın yönettiği filmin yapımcılığını Ertuğrul Tokdemir üstlenmiştir. Müziğini Sadi Işılay ve Muhittin Sadak bestelerken, görüntü yönetmenliğini Kriton İlyadis yapmıştır. Ancak film, vizyona girmeden önce gösterileceği sinemanın yanması sonucu yok olur.

“Türk çocuğu ecdadını tanıdıkça daha büyük işler yapmak için kendinde kuvvet bulacaktır.” sözünü hatırlatan bu hikâye, son dönemde yeniden gündeme gelmeye başladı. Yurt dışından dahi Domaniçli Habibe hakkında bilgi almak isteyenlerin olduğu ifade ediliyor.

Kütahya Ticaret ve Sanayi Odası Başkanı Esin Güral Argat, Kütahyaspor’un yalnızca bir spor kulübü değil, aynı zamanda şehrin sosyal ve ekonomik dinamiklerini etkileyen önemli bir marka değeri olduğunu belirtti. Argat, kulübün gelişimi için tüm paydaşların ortak bir vizyon etrafında buluşması gerektiğini ifade etti.

ŞEHİR EKOSİSTEMİNE ORTAK SORUMLULUK ÇAĞRISI

Kütahya’daki iş dünyası, sivil toplum kuruluşları ve vatandaşlara çağrıda bulunan Argat, Kütahyaspor’un desteklenmesinin şehirde aidiyet duygusunu güçlendireceğini vurguladı. Argat, “Kütahyaspor’un başarısı, yalnızca sportif sonuçlarla sınırlı değil; aynı zamanda şehir ekonomisine ve sosyal bütünlüğe doğrudan katkı sağlayan bir unsurdur” değerlendirmesinde bulundu.

MODERN STADYUM YATIRIMI GÜNDEMDE

Kütahyaspor’un rekabet gücünü artırması için altyapı yatırımlarının önemine dikkat çeken Argat, modern bir stadyumun gerekliliğine işaret etti. Bu kapsamda Türkiye Futbol Federasyonu’na çağrıda bulunan Argat, yeni stat projesinin kentin uzun vadeli kalkınma hedefleriyle örtüştüğünü ifade etti.

EKONOMİK VE SOSYAL KATKI VURGUSU

Yeni stat yatırımının yalnızca spor alanında değil, aynı zamanda şehir ekonomisine canlılık kazandıracak bir kaldıraç etkisi oluşturacağını belirten Argat, projenin istihdam, turizm ve şehir markalaşması açısından önemli fırsatlar barındırdığını dile getirdi.

“ORTAK VİZYONLA HAREKET ETMELİYİZ”

Kütahyaspor’un şehir için birleştirici bir değer olduğuna dikkat çeken Argat, tüm kesimlerin ortak hedefler doğrultusunda hareket etmesi gerektiğini ifade ederek, Kütahya’nın bu süreçte güçlü bir dayanışma örneği sergilemesinin önemine vurgu yaptı.

Mustafa YİĞİT - Çayıroluk köyünde yaşayan ve çevrede “Kırıkçı Halil Ağa” olarak bilinen 76 yaşındaki Halil Ağa, yaklaşık 46 yıldır sürdürdüğü bu işiyle bölge halkı tarafından tanınan isimlerden biri oldu. Yıllar içinde Domaniç başta olmak üzere çevre ilçe ve köylerden birçok kişi, yaşadıkları kırık ve çıkık sorunlarında Halil Ağa’nın kapısını çaldı.

USTALIĞI KAYINBABASINDAN ÖĞRENDİ

Halil Ağa, bu mesleği kayınbabası Koca Mehmet’ten öğrendiğini belirtiyor. Herhangi bir ticari beklenti içinde olmadığını ifade eden Halil Ağa, yaptığı iş karşılığında belirli bir ücret talep etmediğini, kendisine getirilenlerin gönlünden ne koparsa onu kabul ettiğini dile getiriyor.

“BEN DOKTOR DEĞİLİM” DİYEREK UYARIYOR

Yaptığı işin bir meslekten ziyade bir yardım olduğunu vurgulayan Halil Ağa, gelen herkese aynı uyarıyı yaptığını söylüyor:

“Ben doktor değilim. İmkânınız varsa doktora gidin.”

Kendi imkanlarının sınırlı olduğunu ifade eden Halil Ağa, bu durumu özellikle belirttiğini ve kimseyi yanlış yönlendirmek istemediğini dile getiriyor.

HALİL AĞA YİNE DE TEMKİNLİ

Bugüne kadar müdahale ettiği kırık ve çıkıklardan olumsuz geri dönüş almadığını belirten Halil Ağa, yine de temkinli davranmayı elden bırakmıyor. Modern tıbbi imkanlara sahip olmadığını vurgulayan Halil Ağa şunları söyledi:

“Bende röntgen yok, narkoz yok. Allah vergisi bir kabiliyetim var, onunla insanlara yardımcı olmaya çalışıyorum. Her gelene de bunu açık açık söylüyorum. Ama kimisinin maddi durumu yok, kimi hastaneye gitmeye zorlanıyor. Ben de elimden geldiğince yardımcı oluyorum.”

Bu haber, 7 Aralık 2006 tarihinde yayımlanan arşiv kaydından derlenmiştir.
Aradan geçen yıllara rağmen, Domaniç’in hafızasında iz bırakan isimler ve hikâyeler, arşiv sayfalarında yaşamaya devam ediyor.