Domaniç Gazetesi, 10 Nisan 1995 Pazartesi günü ilk sayısıyla okurla buluştu. Dört sayfalık bu ilk baskıda hem ilçeye dair konular hem de ülke gündeminden gelişmeler bir arada yer aldı.

YOL SORUNU GÜNDEMDEYDİ

İlk sayının manşetinde yer alan “Ne olacak yolların hali?” başlıklı haberde, Domaniç’i Tavşanlı’ya bağlayan karayolunun uzun süredir bakımsız olduğu vurgulandı.

Haberde, özellikle kış aylarında yolun daha da kötüleştiği, çukurlar ve bozulmalar nedeniyle sürücülerin zor anlar yaşadığı ifade edildi. Yolun aynı zamanda araçlarda maddi hasara da yol açtığına dikkat çekildi. Haberde, yetkililere açık bir çağrı yapılarak yolun bir an önce asfaltlanması ve düzenli bakımının yapılması gerektiği dile getirildi.

“BİR YILIN BİLANÇOSU”

Manşetin hemen altında ise dönemin Domaniç Belediye Başkanı İbrahim Önder’in, göreve gelişinin birinci yılında yapılan çalışmalar paylaşıldı.

Başkan Önder, bir yıllık süreçte Domaniç için önemli hizmetlerin hayata geçirildiğini belirterek, toplamda 1 milyar 810 milyon 963 bin TL yatırım yapıldığını açıkladı.

Yapılan çalışmaları anlatan Önder; “Belediyeye bir adet çöp aracı ile bir adet et taşıma aracı kazandırıldı. Uzun süredir kapalı olan hayvan pazarı yeniden hizmete açıldı. İlçe merkezinde bazı sokaklara parke taşı döşendi. Okullara çeşitli destekler sağlandı. Su ve kanalizasyon altyapısına yeni ilaveler yapıldı. İlçenin farklı noktalarında yeni ham yollar açıldı” ifadelerini kullandı.

KÖŞE YAZISI: “GÖZLEM”

“Gözlem” köşesinde Domaniç Gazetesinin kurucusu Şerif Yılmaz’ın yazısı yer aldı. Köşe yazısında, gazetenin neden kurulduğu ve nasıl bir yol izleneceği açık bir şekilde anlatıldı. Domaniç’e hizmet etmek, ilçenin gelişimine katkı sağlamak ve sorunları dile getirmek temel hedef olarak ortaya konuldu.

DOMANİÇ’İN HAFIZASI OLMAYI SÜRDÜRÜYOR

Domaniç Gazetesi, ilk sayısında ortaya koyduğu bu anlayışı 31 yıldır sürdürüyor. Bugün Genel Yayın Yönetmeni Mustafa Yiğit öncülüğünde yayın hayatına devam eden gazete, güçlü arşiviyle Domaniç’in hafızası olmayı sürdürüyor.

Mustafa YİĞİT - Yeşil Yayla’nın kurucularından mandıracı Mehmet Yeşilyaprak ve gıda teknisyeni İbrahim Teke, Domaniç’te ilk şarküteriyi açtıklarında birçok kişi “Burada bu iş olmaz” demiş. Tüm engellemelere rağmen mücadeleye devam eden iki arkadaş, bugün 9 kişiye istihdam sağladıklarını söylüyor.

“Eğer çalışmaya gönlünüz varsa, birilerini taklit etmek yerine kendiniz bir şeyler üretebiliyorsanız burada her iş olur. Çalışmak, dürüstlük, cesaret ve girişimci bir ruha sahipseniz başarılı olursunuz” diyorlar.

Domaniç’e son olarak süt şoklama soğuk hava deposu kuran Yeşil Yayla, günlük 4 ton, aylık ise yaklaşık 120 ton sütü bu merkezde işliyor.

Gıda Teknisyeni İbrahim Teke, müşterilerine en hijyenik şartlarda hizmet vermeye çalıştıklarını belirterek şunları söylüyor:

“Biz müşterimize en hijyenik şartlarda hizmet vermeye çalışıyoruz. Müşterimiz de bize güveniyor. İşlerimiz çok iyi. Zaten dürüstlük, güler yüz ve hijyeni bir arada sunabildiğinizde sorun kalmıyor. Ayrıca bizim burada bir de ortaklıktan çekinenler var. Biz yıllardır bir iş yerini ortak yönetiyoruz ve bugüne kadar hiçbir sıkıntı yaşamadık. Çünkü bizde art niyet yok.”

İşlerimiz Daha da Büyüyecek

İbrahim Teke’ye göre Domaniç’te insanların birçok işe baştan olumsuz yaklaştığını belirterek şöyle devam ediyor:

“Domaniç’te her ne hikmetse birçok işe olumsuz bakılıyor. ‘Burada bu iş olmaz’ düşüncesi iyice yerleşmiş. Oysa burada yapılacak çok iş var. Biz süt nakliyesiyle başladığımız işte bugün 9 kişiyi istihdam eden bir şarküteri ve süt toplama merkezi işletiyoruz. Yakında piliç üretim çiftliği işine de gireceğiz. CP ile ortak çalışacağımız bu proje sayesinde birçok Domaniçliye de iş imkânı sağlanacak.”

Destek İstiyoruz

Mehmet Yeşilyaprak ise yerel yatırımcıların da desteklenmesi gerektiğini ifade ediyor:

“Yöneticilerimiz teşvik kapsamında olan ilçemize dışarıdan gelen yatırımcılara kucak açıyor ve tüm imkânlarını seferber ediyorlar. Buna karşı değiliz. Biz bedava arsa ya da maddi destek istemiyoruz. Sadece bize de sahip çıkılmasını ve manevi destek verilmesini istiyoruz.”

Yeşil Yayla’nın Hikâyesi

Yeşil Yayla Şarküteri, 2003 yılında Mehmet Yeşilyaprak ve İbrahim Teke tarafından kuruldu.

Özel bir şirkette süt toplama ve nakliye işinde çalışan iki arkadaş, daha sonra Domaniç’te kendi işlerini kurmaya karar verdi. Mehmet Yeşilyaprak usta bir mandıracı, İbrahim Teke ise gıda teknisyeniydi.

Çiftçi olan babaları başlangıçta bu fikre sıcak bakmasa da kendi işlerini kurmaya kararlı olan iki arkadaş, önce eski bir kamyonet alarak süt toplama işine başladı. Borçla aldıkları kamyonetin borcunu ödeyebilmek için gece gündüz çalıştılar.

Yeni İşlere El Attılar

Kamyonetin borcu bittikten sonra Domaniç’te yapılabilecek işleri araştıran iki ortak, ilçede şarküterinin eksik olduğunu fark ederek bu alana yönelmeye karar verdi.

Mehmet Yeşilyaprak o günleri şöyle anlatıyor:

“İlçemizde cebine üç kuruş para giren insanlar hemen bildik bir işe giriyor. Biz ise birilerini taklit edip onlara rakip olmak yerine farklı bir iş arıyorduk. Şarküteri hem bildiğimiz bir işti hem de Domaniç’te bir ilk olacaktı. Ancak bu işe girerken de birçok engellemeyle karşılaştık. Bize hep söylenen şey şuydu: ‘Olmaz, Domaniç’te bu iş olmaz.’”

Mustafa YİĞİT - Birçelik Demir Doğrama’nın genel sorumlusu , Hasan Birge

Hasan Birge, Bursa’da PTT memuru olan babasının kararıyla özel bir demir doğrama atölyesinde çırak olarak işe başladı. Daha sonra kendisini geliştiren Birge, 1977 yılında yanına ağabeyi Salim Birge’yi de alarak bir atölye kurdu. 1980 yılında atölyeyi Tahtaköprü’ye taşıyan Birge kardeşler, 1981 yılında ise Domaniç’e taşındılar.

Birge kardeşlerin büyüğü olan Salim Birge de işe kardeşi Hasan Birge’nin yanında çırak olarak başlamış. Daha sonra ise meslek olarak kendisine meyve kasacılığını seçmiş.

“Plastik kasalar işimizi bozdu” diyor Salim Usta.
“Kimsenin sağlığı düşündüğü yok. ‘Ucuz’ diye bir ara herkes plastik kasalara yöneldi. Ancak aldığımız duyumlara göre yakında meyvecilikte plastik kasa kullanımı yasaklanacakmış. O zaman yine eskisi gibi kasa işini büyütürüz” diye düşünüyor.

Birçelik Demir Doğrama ekibi 5 kişiden oluşuyor. Hasan Birge demir ve sera işleriyle ilgilenirken, Salim Birge ağırlıklı olarak meyve kasası üzerinde çalışıyor. Ayrıca Salim Yüksel, Tevfik Yıldız ve Kazım Öztürk de çekirdek ekipte görev alıyorlar.

Ekibin en yoğun işi sera üzerine. Hasan Birge, imal edilen seraların yüzde 70’inin il dışına yapıldığını söylüyor. Ayrıca Konya’daki çeşitli meyve-sebze hallerine yılda 40 bin adet meyve kasası yapan Birge kardeşler, yoğun sezonda ekiplerini 15 kişiye kadar çıkarıyorlar.

Domaniç’te demirci olmadığı için ilçeye Tahtaköprü’den gelen Birge kardeşler, 27 yıldır Domaniç’te faaliyet gösteriyor.

Çelik çatı, demir kapı ve çerçeve, balkon demirleri, merdiven korkulukları, çadır demirleri gibi akla gelen birçok alanda demiri işleyebilen ekipten, “Sarı” lakaplı Salim Yüksel şöyle konuşuyor:

“Demirle yapılacaksa yapamayacağım iş yoktur.”

Sarı Salim, “İmkân versinler otomobil şasesi bile yaparım” derken, aslında egzoz imalatıyla da kendisini ispatlamış durumda. Çekirdek ekipte görev alan Tevfik Yıldız ve Kazım Öztürk’ün de geri kalır yanları yok. Son olarak Uşak’ta özel bir yatırımcıya sera işi yapan ustalara iş yetmiyor.

Beğenmedikleri tek şey ise işyeri yönetiminin düzensizliği. Düzenli ve prensipli bir çalışmayla kısa zamanda büyümenin işten bile olmadığını söylüyorlar.

Domaniç’in kasaları meşhurmuş

Yıllar önce meyve kasası işini keşfeden Birge kardeşlerin en büyük sıkıntısı, bu işi yapan kişi sayısının az olması.

Özellikle Antalya bölgesinde Domaniç ormanlarından üretilen meyve kasaları daha dayanıklı olduğu için çok tercih ediliyormuş. Ancak bu işe Domaniçliler fazla ilgi göstermediğinden ve birkaç kişiyle müşteriye yeterince mal üretilemediğinden çeşitli sıkıntılar yaşanıyormuş.

Kasa işiyle uğraşan Salim Usta’ya göre; Domaniç’te bu işi yapan kişi sayısı fazla olsa, memleketin birçok meyve ve sebze halini ele geçirmek işten bile değil.

Mustafa YİĞİT - Çayıroluk köyünde yaşayan ve çevrede “Kırıkçı Halil Ağa” olarak bilinen 76 yaşındaki Halil Ağa, yaklaşık 46 yıldır sürdürdüğü bu işiyle bölge halkı tarafından tanınan isimlerden biri oldu. Yıllar içinde Domaniç başta olmak üzere çevre ilçe ve köylerden birçok kişi, yaşadıkları kırık ve çıkık sorunlarında Halil Ağa’nın kapısını çaldı.

USTALIĞI KAYINBABASINDAN ÖĞRENDİ

Halil Ağa, bu mesleği kayınbabası Koca Mehmet’ten öğrendiğini belirtiyor. Herhangi bir ticari beklenti içinde olmadığını ifade eden Halil Ağa, yaptığı iş karşılığında belirli bir ücret talep etmediğini, kendisine getirilenlerin gönlünden ne koparsa onu kabul ettiğini dile getiriyor.

“BEN DOKTOR DEĞİLİM” DİYEREK UYARIYOR

Yaptığı işin bir meslekten ziyade bir yardım olduğunu vurgulayan Halil Ağa, gelen herkese aynı uyarıyı yaptığını söylüyor:

“Ben doktor değilim. İmkânınız varsa doktora gidin.”

Kendi imkanlarının sınırlı olduğunu ifade eden Halil Ağa, bu durumu özellikle belirttiğini ve kimseyi yanlış yönlendirmek istemediğini dile getiriyor.

HALİL AĞA YİNE DE TEMKİNLİ

Bugüne kadar müdahale ettiği kırık ve çıkıklardan olumsuz geri dönüş almadığını belirten Halil Ağa, yine de temkinli davranmayı elden bırakmıyor. Modern tıbbi imkanlara sahip olmadığını vurgulayan Halil Ağa şunları söyledi:

“Bende röntgen yok, narkoz yok. Allah vergisi bir kabiliyetim var, onunla insanlara yardımcı olmaya çalışıyorum. Her gelene de bunu açık açık söylüyorum. Ama kimisinin maddi durumu yok, kimi hastaneye gitmeye zorlanıyor. Ben de elimden geldiğince yardımcı oluyorum.”

Bu haber, 7 Aralık 2006 tarihinde yayımlanan arşiv kaydından derlenmiştir.
Aradan geçen yıllara rağmen, Domaniç’in hafızasında iz bırakan isimler ve hikâyeler, arşiv sayfalarında yaşamaya devam ediyor.