KİM DEMİŞ DÜŞENİN DOSTU OLMAZ DİYE

Okuduğum kitaplardan birinde okuyup ta çok etkilendiğim bir kıssa vardır. Daha önce de birkaç kez bu köşede paylaşmıştım.
Hikâyenin yazarı Amerikalı ama biz anlaşılsın diye bunu kendimize uyarlayalım; Tayin zamanı Domaniç’e tayini çıkan bir memur, Kars’tan eşyalarını yüklemiş, Domaniç’e geliyor. Tam Domaniç girişinde benzinliğe giriyor. Pompacı benzin doldururken memur pompacıya soruyor; “Kardeş sizin bu Domaniç’in insanı nasıldır ? Pompacı çakal, merakla niye sorduğunu soruyor memura. Memur da, “ Ben memurum Kars’ta görev yapıyordum. Bu yıl tayinim Domaniç’e çıktı” diyor. Pompacı, “peki memur bey sizin bu Kars’ın insanı nasıldı” diyor. Memur “valla Kars’ın insanı beş para etmez yaramaz insanlardı. Çok şükür kurtuldum” diyor. Bunun üzerine uyanık pompacı cevabı yapıştırıyor. “ Valla memur bey siz o zaman yandınız. Bizim Domaniç’in insanı Karslılardan kat be kat daha kötüdür. Allah yardımcınız olsun” diyor. Memurun moral iyice bozuluyor. Parasını ödeyip gergin gergin Domaniç’e giriyor.
Tayin dönemi ya. Birkaç gün sonra yine bir Kars plakalı araç, pompalara yaklaşıyor. Aynı diyalog yine yapılıyor. Ama bu seferki memur, “ Ah kardeşim Karslılar o kadar iyi insanlar ki ayrılırken yüzlerce dostum uğurladı. Gözyaşları sel oldu” deyince. Bizim insan sarrafı Pompacı, “ Hiç üzülmeyin memur bey. Bizim Domaniç’in insanı çok misafirperver cana yakın insanlardır. Kısa sürede çok güzel dostlarınız olur. Hiç yabancılık çekmezsiniz” diyor. Memur da mutlu bir şekilde parasını ödeyip Domaniç’e giriyor.
SEN NEYSEN ÇEVREN DE O DUR.
Bundan 16 yıl önce, 5 yaşımda ayrıldığım memleketime geri dönünce, birkaç eş dost, “ cehenneme hoş geldin dediler. Burada yapamazsın. Buranın insanı yaramaz, şöyledir böyledir dediler. Hiç korkmadım moralimi de bozmadım. Çünkü gurbetten ayrılırken ev almayınca 5 yüz kişilik solon kiraladık vedamızda.
İlk günlerde biraz kültür kargaşası yaşasak ta kısa sürede dost kazanmaya başladık. İşlerimiz de yolunda gitti sosyal hayatımızda kısa sürede rayına oturdu. Çok sevdik ama sevildik te Allaha şükür. Olmaz dedikleri güzellik salonumuz da, pizza kafemizde gazetemizde civar illere kadar nam saldı.
En iyi biz olduğumuz için değildi bunun sebebi. Zengin de değiliz. Gurbetçi aileyiz sonuçta. Tek bir sebebi vardı bize göre. Biz insanı çok severiz. İnsana hizmet etmek en büyük ibadetimizdir. Kapımıza gelenin, maddi manevi statüsü, siyasi görüşü, dini inancı bizi hiçbir zaman ilgilendirmez. Yıllarca farklı milletlerin içinde yaşayarak öğrendik ki, herkesin bir dünya görüşü var. Kendine göre doğrusu var. Yani Kuran’ın dediği gibi, “senin yolun sana, benim yolum bana” dedik. Günlük 10 demlik çay yapılır dostlar için.
Hayat yolu inişli çıkışlıdır. Kah çıkar kah düşersin. Bazen bir kaza, bir hastalık ile tökezlersin. İşte o zaman anlarsın nasıl biri olduğunu. Hep BEN diyen, hep BANA diyen çok para kazanır. Ama düştüğünde yalnız kalır. İşte o zaman kazandığın paralar değil kazandığın dostlar seni ayakta tutar.
DOSTLARA TEŞEKKÜR
Geçtiğimiz günlerde çok basit bir motor kazası geçirdik. Ve bir kez daha anladık ki biz baya dost kazanmışız. Avusturalya’dan Amerika’ya, gurbetteki eski dostlardan, yeni dostlara, köylülerimden, akrabalarımdan, okurlarımızdan her kesimden gelen iyi dileklere canı gönülden teşekkürler dostlarım. Teşekkürler Domaniç’im !

Latest Posts

spot_img

Yazarlar