Çarşamba, Ekim 20, 2021
spot_img
More

    ‘’BEN DE VARIM” DİYEBİLDİĞİN KADAR VARSIN

    Dünyanın hatta belki de evrenin en akıllı, en güçlü adamıydı benim babam. Her şeyi ondan öğreniyor onun gibi olmak istiyordum. Ta ki elimden tutup beni okula götürene kadar…

    Neymiş efendim. Okulda öğretmen varmış, onda okuyup daha çok şey öğrenip adam olmalıymışım…

    Öğretmeni tanıyınca anladım ki benim babam kör cahilin biriymiş aslında. Bizim öğretmen o kadar çok şey biliyor ki. Bence dünyada daha akıllı insan yoktur. Belki de evrende tektir benim öğretmenim…

    Yaz geldi okullar kapandı. Annem tutturdu oğlan yazın hocaya gitsin diye. Arkadaş ben dünyanın en çok bilen adamında okumuş öğrenilecek ne varsa zaten öğrenmişim. Hoca da kimmiş ?

    Neyse istemeyerek gittiğim hoca günden güne gözüme girmeye başladı. Öğretmen zaten gördüğüm bildiğim şeyleri bana öğretiyordu. Bu hoca, ben doğmadan önce olanları da öldükten sonra ölecekleri de biliyor. Üstelik başka bir dilde biliyor. Cehennem ateşinin ne kadar yakıcı olduğunu, Cennette beni bekleyen güzellikleri anlattıkça, hemen ölüveresim geliyor…

    Ama ne anamla babam, ne öğretmenim ne de hoca, asıl güçlünün asıl bilenin askerdeki komutanım olduğunu öğrendiğimde köprünün altından çok sular geçmişti…

    Ne güç, ne de bilgi. Asıl olan aşktır aşk. Bir kız gördüm çeşme başında. Kendimi kaybetmişim genç yaşımda, evrende böyle bir güzellik görmedim ben. Bu güne kadar çok güçlüleri gördüm, çok bilenleri gördüm ama karşılarında hep ayakta kaldım. Oysa bu eşi benzeri olmayan güzellik benim dizlerimin bağını çözdü ayakta duracak gücüm kalmadı. Uykularım kaçtı, düşünmeye bile mecalim kalmadı. Tam işte aradığım Kabe’yi buldum derken gelen nur topu gibi bir çocuk fikirlerimi alt üst etti. Dünyanın en güzel çocuğu kesinlikle benim çocuğumdu. Onun için ölürdüm. Gecem gündüzüm karıştı. Gece yarılarında üşenmeden kalkıp salladığım, hastalandığında sırtımda doktora götürdüğüm o çocuk var ya tam bir mucize ve bu mucize benim yaşam gayemdi.

    Ona çok güzel bir dünya kurmak için kolları sıvadığımda gördüm acı gerçekleri, ülkeyi yönettiğini iddia eden siyasiler sırtımızda sülük gibi her yaptıkları yanlıştı. En doğru olanı bizim partininkiydi. Bizim lider bilge lider, bizim lider dünya lideri olacak liderdi. Uğrunda ölünecek liderdi. Ona laf söyleyen, anam babam da olsa, teyzem dayım da olsa affetmem kopartırım ona uzanan dilleri.

    Yaşlanıp, yalnızlığımla baş başa kalınca anladım ki. Asıl olan benmişim.

    Ben varsam, bilgi var, güç var, ben varsam aşk var sevgi var, ben varsam din var, siyaset var.

    Meğer ben de evren de tekmişim, kıymetimi bilemedim. Kah tutuğum takım için harcadım ömrümü, kah sevdiklerim için feda ettim gençliğimi, kah siyasetin kör ettiği gözlerle göremedim gerçeği, kah onun bunun izinden gitmekle çizemedim kendi çizgimi.

    Sona ramak kala anladım ki; başkalarının arkasından koşanlar, duyduğuna inananlar, güce tapanlar, ölümle yok olmuşlar. “Ben de varım” diyenler ise ebedi var olmuşlar !

    Latest Posts

    spot_img

    Yazarlar