MALAZGİRT’DE BİZİM , 15 TEMMUZ DA BİZİM, DUMLUPINAR DA İŞİNİZE GELİRSE. ..

“Ayşe tatile çıksın” parolası ile 20 Temmuz 1974 sabah 06:05 sularında Kayseri Hava İndirme Tugayının Kıbrıs semalarinda görülmesi ile başlayan 14 Ağustos 1974 de Türk Ordusunun Lefkoşa’ye girmesi ile son bulan “Barış Harekatı” onca ambargo ve engellemelere rağmen zaferle son bulmuştur. Bu Kıbrıs Barış Harekatının 45. Yılında hepimize kutlu ve mutlu olmasını temenni ediyorum. Şehitlerimize ve vefat eden Gazilerimize Allah’tan rahmet sağ olan Gazilerimize de sağlık ve sihat dolu ömür diliyorum .

Bu sıralar bi akım mıdır nedir?bilmiyorum. Bazı kesimler ne hikmetse bazI zaferlerimizi kabul edip “Bayram” havasında kutlarken bazı zaferlerimizi de hiç yokmuş modunu takınmayı uygun görüp kendilerini haklı çıkarma derdine düşmüşler.

Benim söyleyebilecegim tek söz Allah böyle fikir ve düşünce içersinde bulunan bu gruptaki insanları ıslah etsin. “Irkçılık” herzaman karşı durduğum hiç haz etmediğim bi haslettir.
Lakin insan ne olursa olsun başkalarının özgürlüğünü kısıtlamadan kendi öz benliğini kabul edip güzel meziyetlerini savunmasında hiç bir beis yoktur kanımca. ..
26 Ağustos 1071 Malazgirt Meydan Muharebesi’nde Anadolu’nun Türklere yurt olduğu kesinleştiği o günden bu güne onlarca zaferle sonuçlanan savaşlarımiz olmuştur.
Kimse kusura bakmasın arkadaş…
Bu savaş ve zaferlerimiz bizim hiç bi zaman unutmayacağımız ve ayrılamyacağımız bir parçamız olmuştur, ve olmaya da devam edecektiŕ. “Malazgirt Meydan Muharebesi” de bizim “İstanbul’un Fethi” de bizim,
“Canakkale Zaferi” de bizim 30 Ağustos 1922 yılında yapılan “Zafer Bayramı” olarak kutladığımız “Dumlupınar Meydan Muharebesi” de bizim…
“Sakarya Meydan Muharebesi” de bizim “Büyük Taarruz” da bizim. ..
Ve en son bazı kesimin hiç utanmadan “Tiyatro” söylemini yakıştırmasını yaptığı “15 temmuz Demokrasi Zaferi” de bizim…
İşinize gelirse…
Seve seve seve kabul edeceksiniz. Rengini Aziz Şehitlerimizin al kanlarindan alan Bayrağımızın nazlı nazlI dalgalandığı Bu memleket de yaşamaya devam ediyorsanız ya bütün zaferlerimizi kabul edeceksiniz yada bu memleketi arkanıza bakmadan terk edip gideceksiniz.
Başka çıkar yolu yok maalesef. ..
Çünkü bu “Vatan” bizim ve biz bu Vatan’ı yurt edebilmek için yüzlerce belki de binlerce şehit verdik onların aziz kanları ile santim santim suladık ve göz dikenlerinde gözleri en güzel şekilde oymasını da bildik.
İşte bu sebeple herkes ayağını denk alsın. Bu Memleket de tek insan kalıncaya dek de bi vatanımızı savunmaya devam edeceğiz.
Biz böyle bir Milletiz “Ser”veririz lakin bir karışı toprak dahi vermeyiz.
İşinize Gelirse. ..
Ha bu arada bütün Domaniç ahalisine şu soruyu sormadan da edemeyeceğìm;
Acep biz niye 5 Eylül Domaniç’in Yunan İşgali’nden kurtuluşunu bayram havasında kutlamiyoruz?
Acaba bizim için hiç mi önem arz etmiyor?
Ya da bizim çapımıza mı uygun değil?
Yoksa verdigimiz değerler kadar mı değeri yok?

Artık cevabını Domaniç versin…

Kalın Sağlıkla…