Yeni zamanların alpiydi, Hasan Efe.

Anadolu yaylasında Yunus Emre’den, Mevlana’dan, Hacı Bektaş-ı Veli’den ilham ve destur alarak gönlünü yeni güzelliklere Domaniç’e,Tarihe ve Kültüre açan yiğit bir alperen.

Yunus Emre’ninde dediği gibi;
“Şu dünyada bir nesneye
Yanar içim göynür özüm
Yiğit iken ölenlere
Gök ekini biçmiş gibi”

Ölüm karşısında ne kadar mütevekkil davransak da ölümü bazılarına yakıştıramıyoruz. Hele hele topluma mal olmuş bir değeri, herkesin Hasan abisini, Hasan hocasını henüz 48 yaşındayken kaybettik. Gerçekten çok içimiz acıdı, içimizden bir parça gitti. Acımız, sızımız çok büyük.. Bir yakınımızı kaybettiğimizde bu acıyı tarif edebilmemiz mümkün değildir .Ölen insan için en zor şey onun arkasından yazı yazılmasıdır… Kaybedillmiş bir yakınımızın ardından hele hele ağabey gördüğünüz, baba yarım dediğiniz birine yazı yazmak… Kelimelerin kifayetsiz kaldığı, cümlelerin bağlanamadığı, boğazınıza bir şeyin düğümlenip oturduğu o an… Nefes bile alamadığınız sadece hıçkıra hıçkıra ağlamak istediğiniz, ama ağlayamadığınız dermansız dert.

Yıllardır yazarım. En zor işim, 23 yaşında kaybettiğimiz kızımız Emine ile ilgili yazmak oldu. Bu yazıda ikincisi olacak. Özellikle de bir genç ve çok yakınımın ölümü ise… Gerçekten çok zor.

Ama bizim işimiz öyle işte… Ama inanın bu benim gazetecilik dönemimde en zor görevim olacak. Ölüm herkesin başında. Hiç kimsenin garantisi yok. Ölüm acısı düştüğü yeri yakıyor. Ateş düştüğü yeri yakıyor. Başta şahsım olmak üzere Karaköy, Domaniç,Tavşanlı ve Yörük Türkmen camiasının ocağına ateş düştü. Allah sabırlar versin,

Tabi ki Allah’ın takdiridir bir ölüm…
Ölüm!.. İnsanoğlunun var olduğu günden beri çaresini bulamadığı “İnnalillahi ve inna ileyhi raciun” emri şerifinin sırrına boyun eğdiği İlahî lütuf… “Her nefis ölümü tadacaktır” ayet-i kerimesinde ikram olunan sonsuz huzur gerçeği… Ölüm.

Hasan Efe Hocam; O bir Domaniç!li. Domaniç’in evladı. O bir yazar, araştırmacı, eğitimci, tarihçi. O bir Kültür ve Turizm Bakanlığı koleksiyoneri. O bir yaşam koçu, iyi bir iletişimci. O bir kültür adamı, sosyal etkinliklerin organizasyonların aktif insanı. O Domanic ve ahalisinde Yörük ve Türkmen hareketinin mimarlarından birisi. O bir……….. Saymakla bitiremeyeceğim özelliklere sahip bir insandı. Hayalleri vardı. İdealleri vardı. Fakat ecel fırsat vermedi. Hasan hocam teneşire yakışmadı fakat emr-i ilahiye karşı elimizden ne gelir, dua etmekten başka.
Hocam Ağabeyim sonsuzluğa yürüdü, anısı ve gülümseyişi hiç solmayacak. yüreğimizde…

Bak Hocam. Sen Sonsuzluğa, Hakka yürüdün. Ne çok sevenin varmış. Kıskanıyorum bazen. Hele imrenmemek ne mümkün? Her saat bir sevenin geliyor baba ocağına… Kimi de mezarının Başına gelip su döküyor. Kimi elleriyle mezar taşlarını düzeltiyor. Yaşlı teyzeler Kur’an okuyor. Minik çocuklar ve öğrencilerin el açıp dua ediyor. Kardeşlerin, bizler; dakikalarca toprağına bakıyor ve emin ol hep bir ağızdan dualar ediyoruz. Senin için El – Fatihalarla doluyor kabristanlık.

Cenab-ı Allah’tan rahmet dilerim.
Mekanı cennet olsun.