Geçen günlerde ulusal yayın yapan özel bir kanalda yayınlanan ve uzun yıllardır sevilerek izlenilen bir yarışmada güzel dağlarımız soru olarak yarışmacıya soruldu.
Cennetden bir köşe olarak addettigimiz dağlarımızın soru olarak karşımıza cıkmış olmasI hepimizi eminim ki mutlu ve onore etti. Bir nebze de olsa kendimizi avutmamiza vesile oldu.
Seyircilerinin bi çoğunun bizi Balıkesir ‘in bir ilcesi olarak cevaplamış olmasi biraz can sıkıcı olsa da tek başına bilinip tanınmak ilçe sakini olarak bizleri gururlandırdı inanın.
Lakin bakış açımızI, çıtamızı bi kıt yukarıya taşırsak madalyonun öbür tarafına bakarsak eğer bu durum aslında moral bozucu..
Neden? diye sorarsanız.
Cevabı iki şekilde verebiliriz…
1.si biz ilçemizi ve kendimizi en iyi şekilde olması gerektiği gibi hem tanıyıp hem de tanıtımını yapamamış olmamız.
2.si ise bizi yonetenlerin hiçbir il ve ilçeye yakıstıramamiş olmaları..
Kısaca tarihimize bi göz atarsak eğer ne demek istedigim daha iyi anlaşılır eminim.
1886 yılında Çamlıca’da bulunan Nahiye binasının Domaniç’e taşındığı günden bu güne ilçemiz rüzgarın insafına terk edilmiş yaprak misali oradan oraya savrulmuş.
Önce Bilecik’in Bozüyük ilçesine, sonra Bursa’nın İnegöl İlçesi’ne en nihayetinde 28 Haziran 1931 yılında Kütahya’nın Tavşanlı ilçesine bağlı Nahiye olmuş.
Kısacası Domaniç; rüzgar nereye eserse ben oraya demek zorunda kalmış.
En nihayetinde 1 Nisan 1960 yılında bazılarınin insafıyla Kütahya’nın 6. İlçesi olarak haritada yerini almış.
Amma velakin ne hikmet ise gereken rağbeti gorememiş verilmesi gereken hizmet Tavşanlı’dan bu tarafa geçememış. Seçim zamanlarında ismi akıllara gelmiş küçücük çocuğa yapılan muamele reva görülmüş arada sırada ağzına bir parmak bal sürülüp susturulmuş.
Geçen bu zaman zarfında değişen hiç bir şey olmamış.
Bizlerin seçtiği ve bizleri temsil eden bürokratlarImız hiç bir zaman ya akıllarına getirmemiş yada toptan unutmayı tercih etmiş.
Kimileri hiç görmemiş, kimileri de şöyle göz ucuyla bakıp geçmeyi tercih yolunu seçmişler.
2018 yılını bitirip 2019 yılına başladığimız şu günlerde bu makus talihimiz değişir mi bilmiyorum onu zaman göstereçek.
Zaman Her şeyin ilacı demiş buyuklerimiz, yaşayıp göreceğiz takvim yaprakları bir bir koparıĺırken yerinden..
Hani derler ya Ümit farkirin ekmeği, Ümit etmeye devam edip hayatımızı idame etmeye kendi yağımızda kavrulmaya azalan nüfusumuzun daha da azaldığını seyretmeye devam edeceğiz.
Çünkü başka yolu yok galiba. .
Yine Tavşanlı yolu ne zaman bitecek, kocadağ yoluna bi care bulunacak mı diye birbirimize sormaya, cevap aramaya bulamamaya devam edeceğiz.
Velhasılkelam yine biz kendi gobegimizi kesecek, burada haritada bizde varız diye haykırmaya sesimizi duyurmaya çalışacağız.
Ha sesimizı duyan bizi anlayan olur mu?
İnşaallah olur abi..
İnşaallah Domaniç Nerede diye soran, yolunu uğratan derdine ilaç olan olur…
Gerçekten Domaniç nerde Kütahya’da mı? Bursa’da mı? Bilecik’te mı? yoksa Balıkesir’de mi?
Domaniç hiç bir zaman kimsenin yari yareni olmadı,
Domaniç kendince bambaşka bir diyar oldu..
O Diyar’dan Kucak dolusu Selam ve sevgilerle.
Kalın Sağlıcakla. .