KEŞKE HEP ÇOCUK KALSAYDIK

Hayatı, yaşanılan acıları, dünyanın kötülüklerini, kötülükleri yaymaya çalışan yüreği nasırlı insanları gördükçe insan keşke çocuk olsaydım keşke hep çocuk kalsaydım demeden iç geçirmeden kendini alamıyor inanın… Bazen de bizim Çocukluğumuz da böyle değildi diye de hayıflanıyoruz kendimizce. Hakikaten de bizim çocukluğumuz bambaşka idi.. Kat kat kıyafetlerimiz çift çift ayakkabılarımız yoktu belki ama mutluyduk. Koskocaman uçsuz bucaksız hayallerimiz vardı bizim… Tek kanallı televizyonumuz vardı yayın akışı gün içerisinde zamana ayrılmıştı. Bizim izlediğimiz en güzel programlar sabah erkenden yayına verilirdi. Bizde sabahın köründe kalkar en sevdiğimiz çizgi filmlerimizi sabırsızlıkla bekler ve vuslata erince de onu zevle izlerdik. Bazen “Heman” olur, kimi zamanda “Voltran” olur dünyayı kötülerden kurtarırdık. Arada anamız babamız bizim yaptığımız haylazlıkdan dolayı azarlayıp ayar çekse de depresyona girmez burnumuzdan akan suyu gözümüzden akan göz yaşını siler herşeyi bi anda unutur tekrar hayata kaldığımız yerden devam ederdik.
Biz hep mutlu olan, mutluluğu doyasıya yaşayan çocuklar idik. Hiç mi kötü anılarımız olmadı? Oldu tabiki de;
Babalarımızın bi hiç uğruna bizlerin gözleri önünde analarımızı, canparelerimizi hırpaladıklarını hiç unutmadık, beynimizin en ücra köşesine hapsettik.O anıları unutmayı değil hiç hatırlamamayı yeğledik.
Ben büyüyeceğim ve anam rahat edecek diye kendimizi avuturken, akıp giden zaman gibi analarımızda kayıp gitti avuçlarımızdan. Rabbim Baki Aleme göç etmiş Ana ve babalarımıza Rahmet ve Mağfiret ihsan eylesin. İnsan Ana Baba olunca anlıyormuş herşeyi kendi anasının babasının kıymetini işte o zaman anlıyormuş. Keşke büyümeseydik keşke hep çocuk kalsaydık. Çocuklukta kalan en güzel hatıralardan biride; İlkokuldan itibaren bizleri hayata hazırlayan öğrendiği bildiği ne varsa bizlere aktarmaya çalışan değerli kıymetli lakin kıymetlerini ancak Ana babalarımızın gibi büyüyünce anladığımız öğretmenlerimiz tabiki de..
24 Kasım Öğretmenler Günü. Bu kutlu günde 13 yıl süren eğitim hayatım boyunca bana emeği geçen bütün öğretmenlerimi saygı,sevgi şükranla anıyorum. Kimilerine yıllar sonra şu sosyal medya sayesinde tekrar ulaştım. Kimilerini Baki Aleme uğurladım, bu zamana kadar dualarıma kattım. Kimilerini de hiç bi zaman bırakmadım. Bu konuda kendimle her zaman gurur duydum. Rabbim onlardan kat be kat razı olsun. Helalik almak nasip oldu bazılarıyla şükürler olsun…. Mevlam öyle gani yürekli öğretmenlerimizi hiç bir zaman eksiltmesin hayatımızdan..
Sevgiler saygılar bir gün değil hergün verilmeli, layık olanlara layıkıyla verilmeli.
Hatırlamak değil hiç bi zaman unutmamalı.
Zaman bize değil biz zamana hükmetmeli, biz yönetmeliyiz. İşte o an ne unuttuklarımızı kırmış ne de üzmüş oluruz. Neden biz insan olduğumuzu unutuyoruz Robot gibi hissiz duygusuz yaşıyoruz. Biz insanoğluyuz.. Diğer yaratılmışlardan her zaman farklıyız, farklı olmalıyız küçükde olsa, başka bi yaratılmış da olsa her daim sevgiyle bakmalı merhamet nazariyle muamele etmeliyiz. Çünkü biz Yaradılanı Yaratandan dolayı sevmeyi öğrenmeli ve öğretmeliyiz, artık daha fazla Geç kalmadan… Çünkü bu destur bize Avrupa’dan Amerika ‘dan değil, bize yedi ceddimizden emanettir. Bilesiniz. Ayrıca malumumuz pazartesi günü malumumuz Yüce Yaratıcı’nın “Sen Olmasaydın bu kainati yaratmazdım” dediği Sevgililerin Sevgilisi Yüce Peygamberimiz’in dünyaya teşriflerinin kutlandığı mübarek gecesiydi…
Bu mübarek gün ve geceler sevdiklerimizi hatırlayıp hayır dualarını almaya vesile olacaktır. Ayrıca insanlığımızı hatırlamaya yardımcı olacaktır. Tekrardan Mevlid Kandilinizi en içten dileklerimle Kutlar. Bize insanlığımızı hatırlamamıza ve asla unutmamamıza vesile olmasını temenni ederim. Çünkü heleki şu zamanda bizim daha çok ihtiyacımız var emin olun.
Kalın Sağlıcakla.