ÖLÜMDEN KORKMAMAKLA ÖLENDEN KORKMAMAK FARKLIYMIŞ

Almanya ve ya gurbet dediklerinde gözümde hep aynı acı canlanır.
Yıl 1971, sıcak bir yaz günü, köyümüze sadece yaz aylarında birkaç araç girebilir… İşte onlardan birisi bu sefer bizim için geldi.

Güzel kokulu güzel giyimli modern adam ki kendisi için bizim gerçek babamız olduğu söylendi. Annemle beni de Almanya’ya götürecekti.

Büyük bir kalabalık tarafından uğurlandık. Herkes ağlıyordu.

Ağlayan Annemin kucağında ağır ağır ilerleyen arabanın camından dışarı bakarken, olan biteni anlamaya çalışıyordum. Birden caminin önündeki koca çınarın altında duran abimle göz göze geldim. Kendisine 2 numara büyük yeşil gömleği bol pantolonundan dışarı çıkmış, perişan bir şekilde tek başına ağlıyordu…

Amcamıza baba derdik abimle ben 5 yaşımdaydım O da benden 5 yaş büyüktü. Mahalle kadınları bizi “ yetimlerim” diye severdi. Şimdi yetimlerden biri yapayalnız kalmıştı…

3 yıl sonra köye döndüğümüzde en çok sevinen abim olmuş elimden tuttuğu gibi beni Hacı Nuri’nin bakkalına götürmüştü. Bir küçük kardeşimiz daha olmuştu bu arada.

Çok mutlu, çok güzel günler hızla geçerken yine bir sabah bizim evin önüne bir sürü insan toplandı. Yine gözyaşı vardı. Ama bu sefer Annemin kucağında küçük kardeşim vardı. Arabaya binip gittiler…

Beni okusun diye bırakmışlar.

Abi kardeş günlerce ağladık. Ölmek için dualar ettik. Sel bizi alıp götürsün diye bahçemizin içinden geçen dereye yatıp sel gelmesini beklerdik.
Acılılarla ve yalnızlıklar la geçen çocukluğumuz geride kaldı. Büyüdük. Gurbet bitti. Her fırsatta birlikte dağ taş dolaşırken aniden gelen bir ağrı ile önce ben kendimi Kalp Cerrahının elinde buldum. Soran başımdan ayrılmayan Abim.
Ben ucuz atlattım iki damarla işi çözdük te, Abim de 7 damar tıkalıymış. Burada yazmak istemiyorum ama son derece tehlikeli bir ameliyatla…Ölümle burun buruna geldik. Gurbetin ayrılığı gelip geçiciydi ama Ölüm ayrılığı sonsuzda dek olacaktı. Ben kalp krizi geçirdiğim de; “Korkmayın. Ben ölümden korkmuyorum” diyordum. Benden bir hafta sonra aynı duruma Abim düşünce anladım ki, Ölümden korkmamakla ölen den korkmamak aynı şey değilmiş.
Allah kimseyi sevdiklerinden erkenden ayırmasın !