ENGELLİLERİN ÖNÜNDEKİ ENGEL BİZ OLMAYALIM

Bir toplumun saygınlığı özürlülerine ve mağdurlarına gösterdiği önemle ölçülür…

Dünya nüfusunda yüzde 10,ülke nüfusumuzda yaklaşık yüzde 12, Domaniç’te ise 450 den fazla engelli kardeşimiz var. Bizleri yakından ilgilendiren bu konuda STK’lar muhakkak birşeyler yapıyorlar. Ancak hala ulaşılamayan oldukça mağdur durumda olan engelliler hakkında ne yazıkki toplumsal duyarlılığımız olması gerekenin oldukça altında…

Bir çoğu yatağa veya sandalyeye bağlı yaşama tutunmaya çalışan bu insanları gördüğümüzde birçoğumuzun başını çevirerek geçtiği muhakkak… Biraz acımasız gelebilir ancak durum gerçekten bu.

Küçük çaplı bir araştırma ile aslında STK anlamında onlarca derneğe ve oluşuma sahip olduklarını görebiliriz. Böyle örgütlü olsalar da maalesef erişilebilen özürlü/engelli sayısı sınırlı ve sorunlarının çözümleri noktasında gerekli açılımları yakalayabilmeyi başarabilmiş değiller.

Bu anlamda İnegöl Zihinsel Engelliler ve Bakıma Muhtaç Çocukları Koruma Derneği 3 sene önce bir çalışma başlatmış ve bu çalışma Çamlıca köyü Muhtarlığı ve halkınca kabul görüp,atıl ve kullanılmayan Kur’an Kursu binasını bu derneğe verip tadilat çalışmasının ardında,malumunuzdur ki,Kütahya”nın ağrı dağı misali bürokrasisini bile azim ve kararlılıkla aşmış ve 3 aydan beridir de faaliyet göstermeye başlamıştır.

Özel Çamlıca Özel Eğitim ve Rehabilitasyon merkezi 450 tane engelli vatandaşımızdan ki, onlar engelli kardeşlerimize ” ÖZEL KİŞİLER ” diyorlar,300 tanesine ulaşıp 100 tane kardeşimizide hastane ile buluşturmuşlar. Şuanda 17 kayıtlı öğrenci, 5 eğitimci,1 yardımcı personel ve 1 şoför olmak üzere hizmetlerine devam etmekteler.

Devletin yapacakları bir yana vatandaş olarak bizler neler yapıyoruz, yapmalıyız düşüncesinden hareketle yazıyorum bunları. Herşeyin devletten beklenmesinin yanlışlığını yinelemenin gereği yok. Etrafımızda bize çok yakın tanıdıklarımızdan başlayarak ve bu ve bunun gibi kurumların yanlarında olup ellerinden tutsak bu toplumsal sorunla yüzleşsek neler olmaz ki ?

Geçen haftalarda yazmıştım. “Domaniç vefanın adıdır” diye. Çocuğu Mıstık’ığından başlayıp,köylü Ahmet amcadan tutunda esnafı Mehmet abi, kadını Ayşe bacı, Belediye Başkanı ve Mülki Amiri Kaymakamına kadar vefalıdır Domaniçli. Haydi ozaman orada bir okul var, o okulda bizim diyerek onlara destek olalım.

Bence sadece şunu düşünmek yetiyor: ” Ya ben olsaydım “. Engelsiz bir yaşam herkesin hakkı. Unutmayalım ki engellilerin önündeki engelleri koyan bizleriz.