Kim olursan ol ne kadar güçlü kudretli olursan ol ama beni anam babam gibi seven koruyan kollayan ben üzüdüğümde üzülen ben sevindiğimde benimle birlikleri sevincimi paylaşan, beni hayata hazırlayan öğretmenime sakın dokunma.Onlara dokunduğunda benim canım yanar sadece benim veya başkasının değil bütün toplumun canı yanar. Nerde öğretmenini karşısında görünce eli ayağına dolanan ve ne yapacağını bilemeyen o gençlik?

Soruyorum nedesiniz? Nereye kayboldunuz?

Çıkın ortaya!!!

Bu toplum sizler gibi gençliği özlemle hasretle arıyor inanın.
Artık bu toplumu daha fazla hasretlik içinde bırakmayın. Hakkınız yok buna.
Ama şunu da çok iyi biliyoruz ki geçen hafta öğretmenini hunharca bıçaklayarak hayatını kaybetmesine sebep olan o gençlik bizim eserimiz.
Evet biz anne ve babalar her şeyi dört dörtlük yaptığımız, doydukça daha da acıkan, acıktıkça daha da aç gözlü olan o gençliği biz yarattık bizim emeğimizin meyvesi. .
Biz ebeveynler o gençliğe her zaman verdik ve onlara hazıra konmasını biz öğrettik.
Maalesef ki bu gençliğin buraya kadar gelmesinin tek müsebbibi biziz.
Umuyorum ki bu olay bizlere hepimize ders olurlar böyle üzücü olaylar ile bir daha karşılaşmayız.O vefat eden Öğretmenimize de Yüce Allah’dan Rahmet kederli ailesine Sabr-I cemil diliyorum.”Bana bir harf öğretenin kırk yıl kölesi olurum” diye boşuna denilmemiş.
Bizler ki o nadide insanlara kaç kırk yıl köle olsak da onların hakkını hiç bir zaman ödeyemeyiz.Ben de şu durumda adlarını her zaman hayırla andığım beni yetiştiren bana emeği geçen vefat etmiş öğretmenlerimi Şükran Rahmet ve Minnetle anıyorum.
Sağ olanlara da sağlık ve sihat dolu ömür nasip olmasını temenni ediyorum.
Sakın ha bir daha öğretmenime dokunma … Ve silkelen kendine gel… Bu ilk değil belki ama artık son olsun.

Kalın Sağlıcakla …